Monday, March 2, 2015

Σκέψεις για το Σάος

Το βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου, «Σάος – Παντομίμα Φαντασμάτων», ένα θρίλερ για την καταβύθιση ενός νησιού στη μέση του Αιγαίου, μου θυμίζει κάτι που είχα διαβάσει παλιότερα για τα πέντε είδη οργής του Θεού, μια τρομαχτική ματιά στις διαφορετικές κολάσεις των ανθρώπων. Και τα πέντε εκφράζονται και καταγράφονται με περιγραφικότατο τρόπο στο μυθιστόρημα.  Άμα τα διαβάσει κανείς τα αναλύει ως εξής:

1. Αιώνια οργή - η κόλαση. Στο βιβλίο μπορεί να απεικονίζεται απ’ όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές κολάσεις των πρωταγωνιστών όσο ζουν με το φόβο του θανάτου.
2. Εσχατολογική οργή - η Δευτέρα Παρουσία.  Αυτή η «οργή» μου θύμισε την κόλαση του Παρασκευά ο οποίος κρίνει τον εαυτό του για τις πράξεις του παρελθόντος.
3. Κατακλυσμική οργή – πλημμύρες, σεισμοί, ηφαιστειακές εκρήξεις, κατολισθήσεις και καταστροφές από τις οποίες πολλές εμπεριέχονται στην πλοκή του βιβλίου και θέτουν ως βάση την αδυναμία των ανθρώπων να αντιμετωπίσουν την «οργή» της φύσης.
4. Επακόλουθη οργή – ο νόμος του ό,τι σπείρεις θα θερίσεις (όπως οι επανωτοί βιασμοί και οι δολοφονίες που θερίζουν τους καταυλισμούς των επιζώντων).
5. Η οργή της εγκατάλειψης - αφαιρεί τον κάθε περιορισμό και την ηθική συστολή. Αυτή ίσως είναι η πιο τρομαχτική «οργή» ενώ εκφράζεται μέσα από το βιβλίο ως η αδυναμία των πολλών να κατευνάσουν την έμφυτη ορμή τους όχι μόνο για λόγους επιβίωσης άλλα για την ανάγκη της απόλαυσης της ζωής με επίκεντρο το εγώ.  Η αδυναμία αρκετών χαρακτήρων να σκεφτούν το συλλογικό καλό, να δεθούν σαν ομάδα και να επενδύσουν σε ανθρώπινες σχέσεις πέρα από τον τρόμο της καταστροφής (το τέλος του κόσμου, το τέλος της ζωής) τους καθιστούν απάνθρωπους.  Μετατρέπονται σε τέρατα ή εκφράζεται το τέρας που έκρυβαν πάντοτε μέσα τους.

Θα προσθέσω άλλη μια «οργή» η οποία είναι και η πιο εσωτερική.  Είναι η οργή της μετάνοιας και της πικρίας.  Εκφράζεται από την κολασμένη σιωπή της τραγικής Βαγγελιώς.
«Η Βαγγελιώ δεν αποκρίθηκε.  Το δικό της ποίημα κρυβόταν μες στη σιωπή της.  Ή μήπως η σιωπή ήταν το ποίημα της;»
Αυτή η εσωτερική κόλαση ισοδυναμεί με την αδυναμία της εξομολόγησης και της αποδοχής της πραγματικότητας.  Σε αντίθεση με τον Παρασκευά, η Βαγγελιώ αδυνατούσε να εκφράσει τα συναισθήματα της.  Τα είχε εκφράσει ήδη μέσω των πράξεων της.  Όμως αδικήθηκαν όσο ήταν εν ζωή.  Στον θάνατο ή στο ενδεχόμενο του θανάτου μένουν οι πράξεις και αυτό το αποδεικνύει ειλικρινέστατα ο συγγραφέας.


Το βιβλίο κλείνει με μια δόση περίσκεψης και αισιοδοξίας, αφού ο έρωτας ως το επίκεντρο κάθε λυτρωτικής ομορφιάς υπερνικά τον φόβο, τον εγωκεντρισμό και το κυνήγι ψεύτικων επιθυμιών.  Η προϋπόθεση είναι μια, να βρει κανείς τον έρωτα και να τον κρατήσει ως το τέλος του «κόσμου».

Σκέψεις για την Αριάννα


Το νέο βιβλίο της Ελληνοαμερικανίδας Αριάννας Χάφινγκτον-Στασινοπούλου, «Δες τη ζωή αλλιώς» δεν είναι μυθιστόρημα.  Όμως είναι από τα βιβλία που οφείλω να έχω στη βιβλιοθήκη μου να μου θυμίζει κάποια πράγματα όπως:



-          Να νικάω τις αδυναμίες μου
-          Να στοχεύω ψηλά άλλα με επίγνωση της δυσκολίας
-          Να παραδέχομαι τις ήττες μου
-          Να φροντίζω τον εαυτό μου
-          Να ακούω την εσωτερική μου φωνή

Με λίγα λόγια όλα τα βιβλία «αυτοβοήθειας» δίνουν καλές συμβουλές, απ’ αυτές που δίνουμε στους φίλους μας άλλα σπανίως στον εαυτό μας.  Στην προκειμένη περίπτωση, μιας και δεν είμαι αναγνώστρια τέτοιου είδους βιβλίων, θα ήθελα να μιλήσω για τη συγγραφέα και τη δύναμη που εκπέμπει η ίδια ως ένα κινητό «βιβλίο» αυτοβοήθειας.  Με μεγάλο ενθουσιασμό πήγα στη μοναδική εκδήλωση που διοργάνωσε για το βιβλίο της οι εκδόσεις Ωκεανίδα στο Hub θέλοντας να γνωρίσω από κοντά μια γυναίκα που θαυμάζω χρόνια για την θέληση της να ξεχωρίσει στον δύσκολο, ανδροκρατούμενο χώρο των ΜΜΕ της Αμερικής.  Με αξιοπρεπέστατο τρόπο εισχώρησε στο δημοσιογραφικό τομέα των ηλεκτρικών εφημερίδων με το δημοφιλέστατο Huffington Post ενώ έχει αναδειχθεί ως μια από τις δυναμικότερες γυναίκες της υφηλίου. 

Το βιβλίο «Δες τη ζωή αλλιώς» ή με τον αγγλικό τίτλο “Thrive” (που νομίζω ότι ταιριάζει περισσότερο γιατί σημαίνει «ακμάζω»), δίνει κάποιες απλές συμβουλές για την επαγγελματική και προσωπική επιτυχία.  Όμως έχουμε ανάγκη από τέτοιες συμβουλές;  Θεωρώ πως έχουμε.  Ίσως ψάχνοντας τις δικές μας αδυναμίες μπορούμε να χτίσουμε οχυρωμένες κοινωνίες έναντι κάθε κακού.  Τι μας προτείνει η συγγραφέας;

«Για τους προγόνους μας η φιλοσοφία δεν ήταν πνευματική άσκηση. Κάθε άλλο. Η ερώτηση Τι σημαίνει καλή ζωή; ήταν τρόπος ζωής - μια καθημερινή πρακτική άσκηση στην τέχνη του ευ ζην. Ήξερα ότι αυτή η ερώτηση έπρεπε να αποτελεί τη βάση της αποστολής του Δες τη ζωή αλλιώς, η οποία είναι ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας της επιτυχίας που εκτός απ’ τις δυο παραμέτρους, το χρήμα και τη δύναμη, πρέπει να περιλαμβάνει και μια Τρίτη Παράμετρο, η οποία αποτελείται από τέσσερις πυλώνες: ευεξία, σοφία, δέος και προσφορά».

Οι ερωτήσεις μου είναι απλές: Διαθέτουμε ευεξία;  Έχουμε σοφία;  Νιώθουμε δέος;  Η προσφορά έχει χώρο στην καθημερινότητα μας;
Διαβάστε το βιβλίο ή και τη βιογραφία της συγγραφέως η οποία είναι μια μυθιστορηματική ιστορία από μόνη της.