Monday, July 6, 2015

Σκέψεις για «Το διώροφο της Τσιμισκή» της Γιώτας Φώτου

Αυτό το επίκαιρο ανάγνωσμα ήρθε στα χέρια μου την πιο κατάλληλη στιγμή αφήνοντας με να αναλογιστώ τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας αυτό τον καιρό με ψυχραιμία και σύνεση.  «Το διώροφο της Τσιμισκή» της Γιώτας Φώτου ανασύρει παλιές μνήμες από προηγούμενες τραγωδίες όπου ξεκληρίστηκαν οικογένειες στη Μικρασιάτικη Καταστροφή.  Αναφέρεται στο διωγμό των Ποντίων ενώ αφανίστηκαν χιλιάδες Εβραίοι της Θεσσαλονίκης στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.  Αυτό το πολύ καλά δομημένο μυθιστόρημα χτίζει τις ιστορίες πολλών οικογενειών και πρωταγωνιστών μέσα από μια οικία όπου συμπτωματικά έζησαν όλοι.  

Η σκληρότητα των γεγονότων από την πρόσφατη ιστορία της Ελλάδος δεν μας αφήνει αδιάφορους.  Ωστόσο, η Φώτου με άριστο τρόπο αναζητά την κάθαρση μέσα από επανωτές εξομολογήσεις και ανακαλύψεις καλά κρυμμένων μυστικών.  Και εκεί βρίσκεται το φως – ίσως το μοναδικό λαμπερό στοιχείο αυτού του κτιρίου, του διωρόφου στην οδό Τσιμισκή.  Εκεί όπου υπάρχει μια φλόγα που σιγοκαίει στις καρδιές των ηρώων με την ελπίδα ότι θα αναγεννηθούν ξανά, μέσα από τα χαμένα ντουβάρια, τις στάχτες και την καταστραμμένη γη.

«…Εγώ δεν ξέρω αν ποτέ θα μπορέσω να ξεπεράσω όσα έχω ζήσει.  Μοιάζει με καμένη γη.  Μπορεί να δώσει καρπούς η καμένη γη;»

Η απάντηση του ερωτήματος δίδεται από την ίδια τη Ρόζα Ναζάρι,

«…σίγουρα υπάρχουν όρια στην αντοχή του ανθρώπου, άλλα τελικά ακόμα και σε καμένη γη μπορεί να αναπτυχθεί ζωή.  Εκεί που πιστεύει κάποιος ότι όλα τελείωσαν, έρχεται μια μικρή σπίθα ελπίδας και με την κατάλληλη φροντίδα θεριεύει.  Έτσι είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι προφανώς.  Να μπορούν να αναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες.»

Η Γιώτα Φώτου μας προσκαλεί στο διώροφο των βασανισμένων ψυχών να ανακαλύψουμε πως σε όλες τις εποχές, δύσκολες ή μη, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει, να ερωτευτεί, να ονειρευτεί και επομένως να αναγεννηθεί.  Αυτή η έμφυτη ανάγκη να νικήσουμε κάθε μοιραίο σκοτάδι είναι και η σωτηρία μας. Όμως πέρα από την ελπίδα, το βιβλίο μας χαρίζει και κάτι πολυτιμότερο: τη μνήμη.  Διότι μέσα από την ιστορία – και τις προσωπικές ιστορίες του καθενός - βρίσκουμε το δρόμο προς την ελπίδα.

«Όλα όσα έμαθα τις τελευταίες μέρες με έκαναν να καταλάβω ότι υπήρξαν πολλοί πριν από μένα που πέρασαν μέσα από την κόλαση και κατάφεραν παρ’ όλα αυτά να προχωρήσουν στη ζωή.»



No comments:

Post a Comment