Showing posts with label Ο δρόμος. Show all posts
Showing posts with label Ο δρόμος. Show all posts

Tuesday, November 26, 2013

Σκέψεις για του Κόρμακ ΜακΚάρθυ «Ο δρόμος»

Η προσεγμένη γραφίδα του Κόρμακ ΜακΚάρθυ του χάρισε το Πούλιτζερ το 2007 για ένα από τα καλύτερα του βιβλία, ένα οδοιπορικό που χάραξε το δικό του δρόμο μες στην ψυχή μου.  «Ο δρόμος» δεν είναι μόνο ένα φουτουριστικό μυθιστόρημα που εξελίσσεται σε μια γη καταστραμμένη, σε έναν χαμένο πολιτισμό άλλα είναι ένα βαθιά ανθρώπινο πόνημα που ανεξαρτήτως υπόθεσης ή αφηγηματικού λόγου, αποτυπώνεται ως ύψιστος ύμνος προς την ανθρώπινη φύση.
 
Όσοι το έχουν διαβάσει, σίγουρα θα αναρωτηθούν πως το ισχυρίζομαι αυτό.  Σε έναν κατεστραμμένο πλανήτη, δίχως φαγητό παρά ελάχιστες κονσέρβες και λίγο νερό προσπαθούν να επιζήσουν ένας πατέρας με τον μικρό του γιο.  Οι υπόλοιποι απομείναντες έχουν διαχωριστεί σε κυνηγημένους και σε κανίβαλους.  Γυναίκες γεννούν μωρά για να τα φάνε.  Ζωντανοί κρατιούνται σε καταπακτές σαν κρέατα σε αποθήκη τροφίμων.  Η επιθυμία να επιζήσει ο άνθρωπος μετατρέπει την ύπαρξη του σε κτήνος.  Θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί να θελήσει να παραμείνει ζωντανός σε έναν τέτοιο κόσμο όπου όλα έχουν πεθάνει μέχρι και η ανθρώπινη συνείδηση.

Η γυναίκα του άντρα δεν ήθελε να ζήσει.  Επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή της, μια ζωή κυνηγημένη σε έναν δρόμο προς τη θάλασσα.  Ο άντρας δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια.  Είναι αποφασισμένος να οδηγήσει εκείνον και το παιδί του στην ακτή, στην άκρη της γης, στο τέλος του δρόμου.

Με τι δύναμη, όμως, ακολουθεί επί χρόνια αυτή την πορεία;  Ο γιος του απορεί με όσα βλέπει, ενώ μόνο αυτά έχει μάθει.  Γεννήθηκε μέσα στην καταστροφή.  Άλλα παιδιά δεν αντικρίζει, παρά μόνο ένα που είδε κάποτε μέσα σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι….  Το ότι υπήρχε και άλλο παιδί σε αυτόν τον κόσμο τάραξε το μικρό αγόρι.  Όλη η αθωότητα της φύσης καταγράφεται στο πρόσωπο αυτού του μικρού ήρωα.  Ενώ όλη η ουσία του βιβλίου αποτυπώνεται στην δική του αγαθή απορία:

«Μπαμπά; Το θυμάσαι εκείνο το παιδάκι;
Το θυμάμαι, ναι.
Λες να τα κατάφερε;  Είναι καλά λες;
Α, βέβαια.  Μια χαρά θα είναι.
Λες τελικά να είχε χαθεί;
Όχι.  Δεν νομίζω να είχε χαθεί.
Εγώ φοβάμαι ότι είχε χαθεί.
Εγώ δεν θ’ ανησυχούσα στη θέση σου.
Ναι, αλλά αν έχασε το δρόμο του ποιος θα το βρει;  Ποιος θα το βρει το παιδάκι;
Θα το βρει η καλοσύνη το παιδάκι.  Πάντα το βρίσκει.  Κι αυτό θα το βρει.»

Τελικά, τι τον οδηγεί τον πατέρα;  Πως υμνεί ο ΜακΚάρθυ τον άνθρωπο μέσα σε μια τόσο σκοτεινή ιστορία;  Μάλλον η ελπίδα πως θα βρεθεί η καλοσύνη ξανά.  Θα την βρει εκείνος ή το παιδί του.  Γιατί τελικά ο άνθρωπος μέσα μας δεν παύει να υπάρχει.

* Σημειώνω ότι το βιβλίο το διάβασα στα αγγλικά.  Ωστόσο, είχα την ευκαιρία να δω και την ελληνική έκδοση όπου θεωρώ τη μετάφραση του Αύγουστου Κορτώ εξαιρετική.
Επιπλέον, συνιστώ το βιβλίο παρά το έργο, εκτός αν θέλετε να ρίξετε έναν ωραίο ύπνο στον καναπέ.