Showing posts with label Φωνές στο νερό. Show all posts
Showing posts with label Φωνές στο νερό. Show all posts

Tuesday, September 29, 2015

Σκέψεις για διηγήματα

Φέτος απόλαυσα δύο εξαιρετικές συλλογές διηγημάτων, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο και όμοιες, σαν να κρέμονταν οι χαρακτήρες απ’ τους ίδιους καημούς και την ίδια απελπιστική μοναξιά των συναισθημάτων.  Τα βιβλία να τα αναζητήσετε: «Απόδραση» της Alice Munroe και «Φωνές στο νερό» της Ελένης Πριοβόλου.

Η «Απόδραση» της Alice Munroe γραμμένο με μεστή, άμεση γραφή, ευφυέστατα απλή - δίχως να είναι απλοϊκή - μας ταξιδεύει στις ψυχές πολλών γυναικών. Η έντονη αίσθηση του λάθους, των λανθασμένων επιλογών, των ανεκπλήρωτων ονείρων, εξαρτημένες από την ίδια την απελπισία τους, της κάνει να λησμονούν την ύπαρξη σημαντικών πραγμάτων που κάποτε φυλούσαν σαν θησαυρό – μια επιθυμία, έναν άνθρωπο, μια αγάπη….

«Αυτό γίνεται.  Το βάζεις στην άκρη για λίγο καιρό, και που και που ψάχνεις κάτι άλλο στην ντουλάπα και θυμάσαι, και σκέφτεσαι σύντομα.  Και μετά αυτό γίνεται κάτι που απλώς βρίσκεται εκεί, μέσα στην ντουλάπα, και άλλα πράγματα στοιβάζονται από πάνω του και μπροστά του, και τελικά παύεις εντελώς να το σκέφτεσαι.
Αυτό που ήταν ο λαμπερός θησαυρός σου.  Δεν το σκέφτεσαι.  Μια απώλεια που κάποτε ούτε να την αναλογιστείς δεν μπορούσες, και τώρα αυτό γίνεται κάτι που ίσα ίσα το θυμάσαι.
Αυτό γίνεται.» (σελ. 117)

Ας εστιάσουμε στους θησαυρούς της επιλογής και στους δρόμους του κάθε πρωταγωνιστή.  Επιλογές που τους ακολουθούν ως μόνιμες σκιές για την υπόλοιπη ζωή τους.  Ήταν σωστές ή λάθος;  Μικρά φαντάσματα στις ντουλάπες των θησαυρών.  Κι αφού παρθεί μια απόφαση, βρίσκεται πάντοτε αυτή η έμμονη απορία, «Δεν ξέρεις τι αφήνεις πίσω»… (σελ. 60).
Γνωρίζει κανείς πότε κερδίζει και πότε χάνει άραγε;  Αξίζει να τα ψαχουλεύει κανείς;  Αντιθέτως με τη Munroe, η Πριοβόλου εμπλουτίζει τη γραφή της με εικόνες και αρώματα ενός αθάνατου ρομαντισμού.  Ίσως ο ρόλος του Φίλιππου στη συλλογή διηγημάτων να είναι ο πιο ανατρεπτικός.  Δεν ψάχνει να χαθεί σε ρόλους του παρελθόντος για λόγους που ίσως νιώσει και ο αναγνώστης ως το πετσί του.

«Μου έδωσαν λάθος ρόλους κι εγώ υποδύθηκα λάθος ρόλους». (σελ. 40)

Οι λάθος «ρόλοι», οι λάθος επιλογές, οι λάθος κατευθύνσεις και πρωτοβουλίες των «άλλων» ακουμπούν τους πρωταγωνιστές και των δύο βιβλίων στο βαθμό που αφήνονται μονάχα να επιστρέψουν στα εύκολα και ευχάριστα της ζωής.  Όπως η Ντόλη που «…δεν θέλει να θυμάται τα δυσάρεστα.  Μόνο τα ωραία, μιας ωραίας εποχής». (σελ. 26)

Οι επιλογές που καταλήγουν στη μοναξιά κλείνονται στις ντουλάπες, αναδύονται με τα ρούχα των καιρών.  Φοριούνται μονάχα σαν παλιά πουκάμισα, ελαφρώς τσαλακωμένα. Όμως υπήρχαν οι στιγμές του καλού καιρού που επιμένουν να μη χαθούν μαζί με το νερό που κυλάει…